Meteen werd duidelijk dat het de bedoeling was om vanuit het gevoel te werken en om niet alvorens te beginnen na te denken over hoe het einde eruit zou moeten zien. Intuïtief een richting bedenken, waar vanzelf een thema naar voren komt, gevoelsmatig en door toeval te laten meedoen een schildering maken naar aanleiding van een gescheurde pagina uit een tijdschrift. Op deze manier een pad volgen was heel onwennig, maar tegelijkertijd erg prettig. Gewoon, doen. Door veel onderzoek, en verschillende manieren te gebruiken om gedachten neer te zetten als beeld, als vorm, heeft mij enorm geleerd niet krampachtig vast te houden aan het bekende, maar om los te laten. Door loslaten kom je verder. Confucius schijnt ooit te hebben gezegd: De weg zelf is je bestemming. Daar ben ik het compleet mee eens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten